امروز ميخوام يه ذره از خودمون شکايت کنم.منظورم از ما,ايرانی ها هست.بين خودمون باشه ولی بعضی وقتها نوبريم والا.اينجا که ما هستيم غير از کانادايی یا  به قول خود اينا غير از سفيد خیلی کم پیدا میشه.ولی امارات تا دلتون بخواد خارجی بود.مگه کلِ عربها چقدر جمعيت دارن.کلِ مردمِ اونجا خارجين.از همه بيشتر هندی ها رو ميديدی که چه قدر زيادن و چقدر هوای هم ديگرو دارن.اين موضوع توی تورونتو هم خيلی هست مخصوصا راجع به چينی ها.ولی عوضش ما ايرانی ها.اگه همديگرو هر جا ببينيم واسمون افت کلاس دارهِ که بريم جلو و احوال پرسی کنيم و شايد خدايی نکرده واسه هم کاری راه بندازيم.

حالا چی شد که درد دل من باز شد.توی شرکتِ محمد اينا يک آقايی به صورتِ قرار دادی کار ميکرد يه روز محمد متوجه شد که اين آقا پای تلفنِ فارسی صحبت ميکنه،رفت جلو سلام و احوال پرسی و سؤالات هميشگی مهاجرين و برای نهار هم آقاهه رو دعوت کرد بيرون،آقا هه گفته بود که امروز نهار دارم و انشالله دفعه ديگه.چند روز بعد که آقاهه دوباره رفته بود شرکت بازم محمد واسه نهار دعوتش کرده بود که گفته بود فردا.خلاصه فردا شد و من رفتم دم شرکت دنبالشون که ديدم محمد تنها اومد،مثل اينکه آقاهه با يک بهانه که بايد برم جايی کار دارم نهار رو کنسل کرد.منم گفتم ديگه اصرار نکن حتما دوست نداره بياد، عصر که محمد برگشت گفت که آقاهه کارش که تموم شده بدونِ خدا حافظی از جلوی محمد رد شده و رفته.جالب اين جاست که بعدا به اين نتيجه رسيديم که اين آقا از خيلی قبل می دونسته که محمد ايرانيه چون بارها محمد با من جلوی اين آقا تلفنی صحبت کرده بوده.

واقعا نميدونم چرا و به چه دليل ما با خودمون ,با هم وطنمون اين کارها رو ميکنيم،اين مشکلِ فرهنگيه ماست يا بی ادبی اون آقا.البته دور از جون شما خواننده عزيز که تصميم دارين الان تو نظر دونی بهم حمله کنين.شما جزوه اين گروه نيستين .شما مستثنا هستين .شماگليد.شما خوبيد.

کسانی که تجربه زندگی خارج از ايران دارن بيشتر حرفای منو ميفهمن.مطمينم همه شماها از نزديک این موضوع رو لمس کردين .اين تنها شکايت من از خودمون نيست .من جامعه شناس نیستم.اینها فقط تجربیات من از خودمونه. بازم اينجا از خودمون می نويسم .اگر با من مخالفيد دوست دارم دلايلتون رو بدونم.

هيچ وقت واستون از آشنا شدن خودم و محمد گفتم؟خودم که بهش فکر ميکنم می بينم زمين و زمان باهم جور شدن که ما بهم برسيم حالا چطوری؟شوهر خواهر من موقعی که ايران بود تصميم ميگيره بره امارات زندگی کنه خلاصه چمدوناشون رو ميبندن ميرن ابوظبی. توی آموزشگاه کامپيوتر مشغول به کار ميشه و ازقضا يک ايرانی هم اونجا کار ميکرده که البته خيلی نادر هست چون پيدا کردن يک ايرانيه تحصيل کرده مثل پيدا کردن طلا ميمونه توی اون شهر .(همه میرن دبی)

اين ايرانيه کيه؟آقا محمد خودمون.حالا چه طوری شده که آقا محمد تصميم گرفته بياد ابوظبی کار کنه چطوری کارش درست شده؟ اينها بماند .فقط ميتونم اينو بگم که بعد از اينکه درسش تموم ميشه سربازی رو ميخره تا بياد امارات کار کُنه،سابقه کار پيدا کُنه و برای مهاجرت به کانادا اقدام کُنه تا کارش زودتر درست شه(اینقدر زود درست شد که ۵ سال اونجا موند و۲  سال از این ۵ سال  رو باهم منتظر بودیم). اين طوری ميشه که اين دو با هم دوست ميشن و میشن دو تا برادر واسه همدیگه(به همین دلیل  قانون باجناق فامیل نمیشه شامل حال این دو نیست) .

خلاصه به جايی ميرسه که ديگه محمد اسباب کشی ميکنه ميره ميشه هم خونه خواهر و شوهر خواهر من تا ديگه هميشه باهم باشن.تو اين فاصله من که تازه درسم تموم شده، تصميم گرفتم يه سفر سه ماهه برم ديدن خواهرم خستگی سالها ممارست در راه علم رو بدر کنم. سوارهواپيما شدم و رفتم به سمتِ يه زندگيه جديد.اونجا  ديگه همش باهم بوديم وفرصت خيلی خوبی داشتيم واسه شناخت همديگه. ازطرفی به هر حال خواهر من وشوهر خواهرم اينقدر از محمد شناخت داشتن که به خونشون واسه زندگی دعوتش کردن و تو اين فاصله مامانم هم يک سفر دو ماهه اونجا بود که باز هم موقع انتخاب هم چشم منو باز کرد ( از راهنمایی های مامانم)هم محمد(مامان رو ببین دخترو بگیر).

ديگه اينطوری شد که وقتی من برگشتم ايران جريان رو با بابام مطرح کردم و خدا رو صد هزار مرتبه شکر واسه داشتن پدر روشن که بهم گفتن اين قدر بزرگ هستی که بدونی چه کار داری ميکنی و اگر تو تأييدش می کنی پس مبارکت باشه.دیگه محمد تابستونش اومد ایران و مثلا خواستگاری .اونم تنها. (طبق نظر بابا پسر باید خودش تنها بیاد. من که نمیخوام  دخترمو بدم به خانواده پسر) ۲ روزه مهمون خونه بود، عصر روز دوم دیگه میخواست  با بابام حرف بزنه .بیچاره تا اومد دو کلوم از خودش و شرایطش  توضیح بده (البته  توضیح واضحات چون صد بار خودم فقط واسه بابام تعریف کرده بودم.)بابام بهش گفت تو چند سالته ؟۲۷ سالمه.گلدونه چی ؟۲۴ .پس هر دوتون بزرگ شدین چرا اومدی به من میگی؟ اون میخواد باهات زندگی کنه نه من .برو به خودش بگو.اینم خواستگاری و فقط یک سفر قبل از  این جریان مامان باباش از شیراز اومدن خونمون مهمونی نه خواستگاری .و آذر ماه هم  مراسم ازدواج  برگزار شد و زندگيمون رو توی امارات شروع کرديم حالا تا این ۱۰ ماه سر شه(از وقتی من از ابو ظبی برگشتم تا بعله رو که گفتم) به من چه گذشت بماند(میترسیدم پشیمون بشه )

و جالب اينجاست که تا من رفتم امارات خواهرم اومد کانادا.فکر کنم تنها ماموريتشون  آشنايی کردن  ما بود که خیلی خوب از  عهده ش بر اومدن و با موفقيت به اتمام رسوندن .

سلام،اگه بدونين ما ۲ نفر چه آتيشی سوزونديم این آخر هفته،البته نه آتيش شيطنت ها،يا حتی آتيش چهارشنبه سوری که در راهه . آتيش تب . يعنی يه جورايی خودمون تو آتيشه سوختيم.

  ماجرااز اينجا شروع شد که ما تصميم داشتم آخرِ هفته بريم تورنتو هم يه گشتی بزنيم هم يه غذای ايرانی بخوريم و يه سرم به دختر خالم که تازه رفته خونه نو بزنيم.صبح شنبه که پا شدم هر چی فکر کردم ديدم اصلا حوصله رفتن ندارم و با کلی بهانه قضيه رو کنسل کردم.بعد از نيم ساعت يه دفعه محمد گفت که ضعف و لرز خيلی شديد داره.ديگه ماجرای آتيش بازی از همينجا شروع شد. بله,آقا محمد تب شديد کرده بود.ديگه بعد ازخوردن يک چای داغ رفت خوابيد البته چه خوابی!!!! منم يه ذره تلويزيون ديدم و چون صبحانه نخورده بوديم سر ظهراز تو هتل سفارش سوپ دادم.بعدشم خودمم خوابيدم تا ۵ بعد از ظهر که با بدن درد از خواب پا شدم. منم تب کرده بودم.ديگه تا يکشنبه اول وقت با آتيش خودمون سوختيم ولی بالاخره رفتيم اورژانس بيمارستان.سيستم اورژانس های اينجا اينکه وقتی ميری ازت اول يک کسی در نقش پرستار يک سری سوال و جواب ميکنه و يک معاينه در حد فشار خون و دمای بدن و غيره .اگه تشخيص بِده (بدهد)حالت واقعا بَده فوری ميفرستنت پيش دکتر.وگرنه بايد دو سه ساعتی بشينی تا نوبتت بشه.نمی دونم بگم خوشبختانه یا بدبختانه ما رو همون موقع فرستادن پیش دکتر.

دکتر هم بعد از يک معاينه کامل و کلی سوال جواب تشخيص آنفولانزا برای  هر دومون داد.نکته جالب اين بود که ما هر دو واکسن زديم ولی طبق نظرِ دکتر بعضی از ويروس ها هستند که واکسن نمی شناستشون واز اون جالب تر اينکه بهمون گفت برين به سلامت, خود تون خوب ميشين ,دارو هم نميخواد و ميتونين برای من فقط از Tylenol(اگه اشتباه نکنم همون استومینفن خودمون) و برای محمد از هر نوع تبگير استفاده کنين تا جنگ بين ويروس و بدنتون تموم شه.

ديگه با همون تب برگشتيم خونه،بازم نفری يک سوپ خورديم و خوابيديم و اين ماجرا تا آخرِ يکشنبه شب ادامه داشت که احساس ضعفمون کمتر شد و تا حدی ميتونستيم رو دو پا باشيم.ولی خدا رو شکر که شب خوب خوابيديم و محمد تونست دوشنبه بره سر کار و من تونستم با مامانم سر حال تلفنی صحبت کنم.(مامی جونم بهت دروغ نگفتم که دو روزتعطيلی جايی نرفتيم فقط نگفتم چرا)ولی خدارو شکر که الان خوبيم و بازم يه جوری شد که قدر سلامتيمون رو بيشتر بدونيم.همتون رو دوست دارم .تورو خدا مراقب خودتون باشين .

توی هتلی که ما هستيم يک خانم مسنی هر روز ظهر مياد اتاق ما رو تميز ميکنه از تخت خواب وآشپز خونه تا دستشويی و حمام.جاروميزنه وگردگيری ميکنه.امروز من بيرون بودم وقتی اومدم توی  اتاق مشغول  بود ,بعد از احوالپرسی ديدم تلويزيون روشنه,اول فکر کردم خودم يادم رفته خاموشش کنم ولی اون خانم که مشغول کار بود گفت اين برنامه مورد علاقه منه،من روشن کردم ، برنامه مورد علاقه خانمِ مسن يکی از اين سريال های طولانی ۱۰ ساله بود منتهی به زبان ايتاليايی.
نمی دونين چقدر دلم واسش سوخت ميخواستم بهش بگم تورو خدا بشين برنامه تو ببين بعدش به بقيه کارات برس.

ديگه از اون موقع همينطوری تو فکرشم،چرا بايد خانمی به اين محترمی توی هتل کار کنه،البته ميدونم کار ننگ و عار نيست ولی اين خانم الان بايد دوران بازنشستگی شو کنارخانواده ش باشه.توی امارات اصلا همچين چيزی نمی ديدی.چون اونجا به ۶۰ سالگی که ميرسی حتی اگه ۲۰ سال هم اونجا کار کرده باشی ميگن بفرما بيرون از مملکت ما ميخوايم يه جوون جات بياريم.ولی اين که اين خانم با اين سن چه انگيزه ای واسه مهاجرت داشته و چی شده به اينجا رسيده  خدا ميدونه.شايد هم بچه هاش اينجان و حاضره هر کار بکنه تا پيش اونا باشه.به هر حال هر چی که هست واقعا بايد بهش گفت بارک الله به همتت و خدا قوت.

سلام،يادتونه بهتون گفتم بعد از يک ماه که اومديم کانادا محمد کار پيدا کرد.تو چه شهری؟Chatham يه شهر کوچولو بين London و  Windsor،اين شهر همونيه که خواهرم توش زندگی می کنه و ما از اول رفتيم تو اون شهر.حالا يک ماهه که شوهر جان بخاطر يک پروژه منتقل شده به دفتر اصلی شرکت , شهر St catherines که خيلی به نياگارا نزديکِه و ما مهمان شرکتِ محترم توی هتل روزگار می گذرونيم .

عصر جمعه گذشته تا ديدم هوا خوبه و برفی در کار نيست رفتم دنبالِ شوهر جان تا بريم Chatham،خلاصه بعد از ۳ ساعت رانندگی رسيديم خونه خواهرم،وای که چقدر دلم واسه همه شون تنگ شده بود،من راه رفتن پسر کوچولوش رو نديده بودم،وقتی من داشتم می اومدم اينجا فقط چند قدم ور ميداشت ولی حالا جيگرشو برم مسلّط ميتونه راه بره.

 يک سر هم رفتيم خونه خودمون که همه چی سر جاش بود و يک نهار خوشمزه هم منزلِ يکی از دوستان بوديم جای شما خالی. خلاصه که همه چی خيلی عالی بود  ولی کم  بود چاره ای نبود جز برگشتن به موقع سر کار شوهرجان به خاطر رزق روزی.