کفشای گردویی.از اونجایی که مامان و باباش عاشق کفشن و مامانش یه زمانی هر کسی رو از کفشاش قضاوت میکرد ترسیدیم نی نی پابرهنه بمونه.همه کفشا نوزادی هستم یعنی صفر تا سه ماه غیر از اون صندل صورتیه که برای یک سالگیش هست.

اینا هم لباسای زمستونی هست که همون اوایل خریدم نمی دونم چرا همشون  پسرونست.

اینم کادوی گردویی واسه ولنتاین به مامانش.

این دو دست هم تا دنیا بیاد باید بپوشه آخه هم کوچولو هستن هم تابستونی.به نظر خودم خیلی دخترونه پسرونه نیست.این نوشته های روی شورت هم ماله پشتشه.یعنی در ک...ن .

اینم دو تا لباس دخترونه واسه  تابستون سال دیگه .

اینم لباس مورد علاقه من واسه اینکه اگر دختر شد تو همین تابستون بپوشه.

وای وای اینم پیجامه خانم گردویی.

خوب بازم لباس داره ولی دیگه اونا سرهمی و این چیزاست که تکراری هست و از حوصله همه خارج.

البته همش رو شنبه نخریدم ها.روز شنبه دو جفت کفش و یه لباس تابستونی و یه شلوار کرم خریدم.بقیه لباسا رو تو این مدت خریدم که قابل ذکر هست که از نظر مامی خانم (که بنده باشم)هنوز مراسم خرید شروع نشده منتظرم مامانم بیاد ورشکستش کنم.(اونایی که خریده داره میاره حساب نیستا)

به نظرتون حق ندارم میگم بچه م لخته؟مثلا اگه  پسر شه هیچی  لباس تابستونی نداره و اگه دختر شه لباس زمستونی.

دعا کنین واسش سالم بیاد بیرون. قول میدم لخت نیگهش ندارم.واسش میرم کلی لباس میخرم.

جمعه شب هم خواب دیدم امتحان شیمی دوم دبستان(؟؟؟) دارم.منم سر کلاسش نرفتم و بدون درس خوندن رفتم سر جلسه نشستم.ورقه رو که گذاشتن جلوم دیدم هیچی بلد نیستم حتی یک کلمه.همش هم به خودم فحش میدادم که اگه سر کلاس رفته بودی الان بلد بودی بنویسی .دیگه شیمی دوم دبستان چیه که بلد نیستی مثل علوم میمونه دیگه.وقتی از خواب پاشدم نمیدونین چه نفس راحتی کشیدم.

تو رو خدا بهم نگین سنگین بودم و شام کم بخورم چون من شامم رو در طول هفته نهایتا ساعت پنج ونیم میخورم .ولی این موضوع یکی از کابوسای منه. 

بچه هم که بودم خیلی خواب میدیم سر یه پل با مامانم دارم راه میرم و یکی با یه تفنگ شکاری میاد مامانم رو میبره.یه خواب تکراری با صحنه های تکراری.خیلی زیاد میدیدم ولی یه وقتی به خودم اومدم دیدم مدتهاست این خواب رو ندیدم.

یه تجربه دیگه هم که کردم اینه که تا حالا تو دو مرحله زندگیم که خیلی استرس داشتم این خواب رومیدیدم.خوابم هم چیزی نیست جز از بلندی پرت شدن یا فقط احساسش یعنی خوابم ولی یه دفعه تو دلم خالی میشه مثل وقتی از بلندی یا پله میافتی .این دو مرحله هم فکر کنم جزو پر استرس ترین مراحل زندگی هر کسیه.زمان کنکور و نزدیک به مراسم عروسی.

یه کابوس دیگه هم که دارم اینه که خدا نکنه تو تلویزیون مار ببینم.شب بلا استثنا خواب مار میبینم و نمیدونین چقدر هم وحشتناکه وقتی دورم میپیچه یا همش فکر میکنم تو رختخوابم یه مار هست.البته خودم دلیل این یکی رو میدونم چیه.من کلا فوبیای مار دارم.دلیلشم اینه که بچه که بودم یه مهد کودکی میرفتم که ساختمونش یه خونه قدیمی بود.خدا از سر تقصیرات مربیامون بگذره که چطور دلشون میومد ما رو این طوری بترسونن.به ما میگفتن اگه نخوابین به کبری خانم میگیم ببرتتون تو زیر زمین که پر از ماره.اگه نخورین اگه شلوغ کنین خلاصه با انجام هر کاری که یه بچه تو مهد دوست داره بکنه ما تهدید به فرستادن تو زیرزمین توسط کبری خانم(خانمی که ما رو دستشویی میبرد) میشدیم.حالا قیافه کبری خانم دیدنی بود.تو عالم بچهگی یادمه خیلی ترسناک بود این خانم.تمام صورتش پر از موهای زاید و چروکیده.خدا منو ببخشه ولی کاری با من کردن که حتی الان حاضر نیستم برم پیش یه روانشناس که مشکلم رو حل کنه چون میدونم کاری میکنه که من در آخر مار رو تو دستم بگیرم و من از فکرشم به خودم میلرزم.

جل الخالق آدم شاد و سر حال میره میخوابه و صبح هم شاد و سر حال پا میشه ولی این وسط کجا میره و بهش چی میگذره دیگه با خداست..

***مامانم رفته بوده جایی مهمونی زنونه.خانم خونه طبق تعریف خودش توی خواب راه میره و حرف میزنه.یه شب که خواب بوده شوهرش رو میگیره بغلش و شروع به ماچ کردنش میکنه و بهش میگه بهنام دوست دارم.صبح که از خواب پا میشه میره تو آشپزخونه تا شوهرش رو که مشغول خوردن صبحانه بوده بوس صبحگاهی کنه شوهره پسش میزنه که برو و طرف من نیا.حالا چرا ؟چون شوهره اسمش مثلا فرهاده و خانم بیچاره معلوم نیست این آقا بهنام رو از کجا اورده بوده!!!!!!!

اینم تعریف کردم که مواظب حرفاتون تو خواب باشین .اگه از بچگی یادتون دادن قبل از اینکه حرف از دهنت بیاد بیرون یه بار خوب بجووش ببین خوب و مناسب یا نه خواب هم از این قائده مستثنا نیست.توصیه های ایمنی رو جدی بگیرین تا دچار قهر شوهر نشین.

- کجا بریم چی کار کنیم؟

-بریم نیاگارا.من دلم استیک میخواد.

-بپر تو ماشین د برو که رفتیم.کجا؟اینجا .

-یکم هم بریم شانسمون رو امتحان کنیم ببینیم چی میشه.(هیچی بابا همون بد شانسی که بودی هستی).اینم ورودیش (از این جلوتر عکاسی ممنوع)

-حالا کجا؟

-بریم به آبشار هم یه سلامی بکنیم.

-ااا آمرکایی ها رو ببین چقدر دلشون میخواد مثل ما میتونستن از روبرو ببینن آبشارو.(یه عروس هم تو عکسه اگه پیداش کردی)

-حالا بریم تو شهر بگردیم.

-این پارک رو ببین به به .

-بیا بریم اینجا که نوشته منطقه طبیعی ببینیم چیه.

-ششششششششششش خیلی قشنگه بهتره تو سکوت ببینیم.ششششششششششش.

-خوب دیگه بریم خونه کمرم درد گرفت بس که راه رفتم.راستی من دلم فراپاچینو میخواد.از اینجا.

-یه کاری هم بذار واسه فردا داشته باشیم.بدو بریم بچه جون.

-(تا خونه واقعا دوئیدیم چون من ج...ش داشتم.)

شما هم همیشه شاد باشین.

حالا این موضوع تنبلی فقط مختص کلاسای دانشگاه نبود.یعنی کلاس زبان و پیانو هم ترکش های تنبلی بهشون اصابت میکرد.شاید یه دلیلش این بود که این جور کلاسا شده بودن جزو واجب زندگیم و به صورت وظیفه در اومده بود ولی اگه این وسط یه کلاس متفرقه میرفتم حتما تا آخرش سر هر جلسه ش حاضر بودم.حالا بگو کلاس نمیرفتی چی کار میکردی؟ هیچی. معمولا تو خونه بودم و فقط بعضی وقتا تازه اونم باید به قصد کلاس میزدم از خونه بیرون تو راه پشیمون میشدم سر از یه جایی در می آوردم.

اینا رو گفتم چون یاد دو تا خاطره افتادم که هر دو راجع به کلاس زبانم هست.یه بار که وسط راه کلاس رو پیچوندم زنگ زدم به دوستم که میام سر کار دنبالت بریم تجریش خرید.خلاصه بعد از کلی دور زدن و گشتن تو تجریش  گفتم من میرسونمت و  بعد میرم خونه .حالا خونشون کجاست ولنجک .برف هم همون موقع شدید شروع شد که بعد از یک ربع به سختی میشد رانندگی کرد.حالا منم به خونه خبر ندادم که کلاس نرفتم و اومدم ددر.دیگه با یه مکافاتی دوستم رو از کوه بردم بالا رسوندم خونه حالا میخوام بر گردم میبینم وایییییییییی ماشاینا دارن پاتیناژ میرن واسه خودشون. فقط حال منو در نظر بگیرین که تمام راه تو فکر بودم اگر من گیر کنم تو برفا باید زنگ بزنم خونه چی بگم .چطوری کلاسم تو امیر آباد بوده من سر از ولنجک در آوردم.با چه سلام و صلواتی من خودم رو رسوندم پایین بماند فکر کنم راه ۵ دقیقه ای ولنجک رو ۲۰ دقیقه ای تو راه بودم.

یه بار دیگه هم باز پیچوندمش رفتم اکباتان دنبال دختر عموم که بعدشم ببرمش خونه خودمون.دقیقا همون تو اکباتان یه ذره مونده به جایی که میخواستم وارد بزرگراه بشم پنچر کردم .حالا تو تاریکی منم که از رو نمیرم صندوق  رو زدم بالا و بسم الله.ولی همش پیش خودم میگفتم آخ کاشکی یکی بیاد کمکم کنه اخه منو چه به پنچر گیری.تو همون دعاهام دیدم آخ جون یه ماشین وایساد.دو تا پسر ترگل ورگلم ازش پریدن بیرون.شانس من یکیشون پسر عموم بود.از اون دور که ماشینو دیده گفته فکر کنم این ماشین گلدونه ست.خلاصه فرشته نجات من از راه رسید و ماشین و راست و ریس کرد و ما به سلامت رسیدیم خونه .

البته بعد از این ماجراها خودم همیشه تعریف میکردم چه بلاهایی سر خودم آوردم چون خدا رو شکر مامان و بابام خیلی سخت گیر نبودن و سخت گیریاشون به خاطر نرفتن کلاس و عقب افتادنم بود نه چیز دیگه.

 همیشه خدا رو شکر میکنم بازم  بیشتر عمرم کلاس زبانم رو رفتم حالا اون زیر آبی هم نمکش بود وگرنه واقعا نمیدونم الان میخواستم اینجا چه بکنم.

***دیشب تا صبح خواب درس و امتحان دیدم واستون دفعه دیگه تعریف میکنم.یه چیزی داشته باشم بگم فردا.

خیلی جالبه که با تمام این کرخی و سنگینی سرم عصرها یه دفعه هوس میکنم برم قدم بزنم اونم من که تا پارکینگ ماشینا رفتن واسم عذابه.ولی هوس بی فایده ایه چون خودم که اهل تنها قدم زدن نیستم.تنها رفتن همانا و سر از یه مغازه ای/ فروشگاهی چیزی در آوردن همان.محمد بیچاره هم که نمیشه زیاد بهش اصرار کرد اونم از صبح سر کاره و خسته میاد خونه.البته اگه برم دنبالش و از شرکت بریم جایی اصلا حرفی نداره ولی وقتی اومد خونه و  لباسشو در آورد  یعنی فردا صبح از خونه میره بیرون.

دیشب اتفاقا ورق برگشت و ما بعد شام زدیم بیرون که لب دریا قدم بزنیم.وقتی رسیدیم به محل مورد نظر یادمون افتاد که قرار بود اول  بریم بانک .هیچی دیگه اینجانب هم  سر ماشین رو کج کردم که بریم بانک.حالا تو اون محله دنبال بانک گشتن همانا و محو خونه های آنچنانی لب دریا شدن همانا.یه دفعه به خودم اومدم دیدم دارم ماشین رو دم خونه پارک میکنم و نه قدم زدیم نه بانک رفتیم.

---این موضوع شیطنت گردویی هم همون روز بود و به روز بعد نکشید چون طبق معمول بلدم چه طوری خودم رو آروم کنم(یا سر خودم گول بمالم).با یه حساب سر انگشتی به این نتیجه رسیدم که باید یه اسم دختر انتخاب کنم یه پسر که بچه م از لحظه دنیا اومدنش نام و نشون داشته باشه.برای تزیین اطاقش هم چاره ای نیست جز انتخاب وسایل چند منظوره(دخترانه و پسرانه هر دو) که به این ترتیب روز ورود به اطاقش تو ذوقش نخوره.انتخاب لباس هم خوشبختانه یکی از مارکهای مورد علاقه ام با داشتن رسید هر وقت بخوام میتونم پس بدم.یعنی اگه یه لباس دخترونه خریدم و بچه م پسر شد میتونم برم عوض کنم و واسش پسرونه بگیرم.یکی دیگه از مارکها هم تا ۳ ماه بعد به همین منواله که از حالا به بعد هر چی بگیرم تا ۳ ماه دیگه نی نی اومده و جنسیت معلوم شده.پس لخت هم نمیمونه.نهایت مساله هم اینه که چیزی که خوشم اومده رو میخرم میدمش به خواهرم که اونم نی نی تو راه داره اگه به درد اونم نخورد میزارمش واسه بچه بعدیم یا بالاخره یه کاریش میکنم این که غصه نداره. همین چند تا مساله پیش پا افتاده باعث شده که من همش به فکر لحظه سورپرایز باشم و اعصاب خودم رو خورد نکنم ازحالا به بعد به همه شما مامان بعد از این ها هم پیشنهاد میکنم جنس نی نی تون رو ندونین تا کلی کیف کنین!!!!!!!ببینین من چه خر کیفم؟؟؟؟؟؟(یادتونه چه قدر گریه کردم الان با  این حرفم دارم غش میکنم از خنده)

---از همه این حرفا گذشته من از ماه قبل فقط یک پوند (تقریبا ۴۵۰ گرم تا نیم کیلو)اضافه وزن داشتم ولی دکتر از اندازه شکمم راضی بود .ورم نداشتم.فشار خونم نرمال بود.تنها چیزی که بعضی وقتا اذیتم میکنه این که وقتی طولانی مدت سر پام مثل کار زیاد خونه یا خرید سوپر مارکتی که وقت میبره احساس سرگیجه شدید میکنم که دکتر گفت فشارت می افته و تنها کاری که باید بکنی اینکه فوری کف زمین بشین که با مخ نیای پایین.تا حالا سه بار واسم پیش اومده یه بار تو Super store و یه بار تو Walmart یه بارم تو خونه با کار زیاد و سر پا بودن زیاد.

---واسه اومدن مامانم دارم لحظه شماری میکنم البته جای بابام خیلی خالی خواهد بود ولی چه میشه کرد که این بازی جدید ندادن ویزا شامل حالش شد و بازم خدا رو صد هزار مرتبه شکر که به مامیم دادن وگرنه دق میکرد اگه نمیتونست بیاد. 

---تو این هفته خیلی خوش خوشانم بود اخه واسه تولدم با خیلی از  فک و فامیل و دوست و آشنا صحبت کردم و با بقیه هم روز جمعه وقتی همه فامیل دور هم بودن بابام زنگ زد و من با تک تک مهمونا حرف زدم کلی حال کردم.خیلی دوسشون دارم و کلی دلم واسشون تنگ شده.کاشکی میشد همه بیان اینجا زندگی کنن.(از خودم که مایه نمیذارم)(واه واه چه خودخواهم).

--- خوب دیگه من برم که حوصله همه رو سر بردم با این روده درازیام.بای بای.

صبح رو با بد اخلاقی و غر غر شروع کردم آخه محمد بیدارم کرد که پاشو منو برسون دیرم شده.

بعدش هم که برگشتم خودم رو  بستم به آب خوردن که برم سونوگرافی.هر چی زحمت کشیدم نقش بر آب شد چون لحظه آخر که از در داشتم میرفتم بیرون گلاب به روتون همون جلوی در بالا آوردم.حالا تو اون حال میخوام زنگ بزنم به محمد تلفنمون نمیدونم چه دردی گرفته بود شماره نمیگرفت.اینقدر جیغ کشیدم و تلفن رو کوبوندم تو دیوار که نگو.نمی دونم چرا اینقدر عصبی بودم.

خلاصه خونه رو تو همون کثافتا ول کردم و رفتم سونو.حدستون چیه.من الان بهتون میگم.نتونست تشخیص بده.پاهاش رو جمع کرده بود تو شکمش.فکر کنین من چه حالی شدم.اعصابم خورد بود.بعدشم رفتم دکترم بعد کلی معطلی که نوبتم شده حرف خاصی نداشت بزنه فقط تاریخ زایمان شد ۳ آگوست.و سونوگرافی ۳ بعدی هم توصیه نکرد و گفت من نامه نمیدم انجامش بدی برو به امون خدا تا وقتی زاییدی بفهمی بچه ات چیه.ولی بابا به چه زبونی بگم من میخوام بدونم بچم چیه؟ما اگه نخوایم سورپرایز شیم باید کی رو ببینیم؟ 

از اونجا که باید خوش شانسی هام  کامل کامل میشد رفتم داروخانه کارت بیمه داروم رو قبول نکرد و من ۵۰ دلار پول دارو دادم که البته شرکت باهامون حساب میکنه.این غره واسه این بود که غرام تکمیل باشه.

دیگه اومدم خونه و کلی پای تلفن واسه محمد زر زدم و خراب کاریم رو تمیز کردم و بازم زنگ زدم به محمد.بهش میگم نکنه بچه م هیچی نداره که معلوم نشده میگه مگه  میشه ؟بعدش من باز یادش افتادم و کلی گریه کردم و همین الان هم ساناز جونم زنگ زد و تا گفت الو باز زدم زیر گریه.ولی کلی باهام حرف زد و سر حالم آورد تا بعد ببینم چطور میشه.

آها یادم رفت بگم دیروز هم تولدم بود.با اجازه بزرگترا ۲۷ ساله شدم.پیر شدم رفت.